Bu sabah aynaya her zamankinden biraz daha uzun baktım.
Yüzümde ilk fark ettiğim şey bir çizgi, bir leke ya da değişen bir ifade değildi. Yorgunluğumdu… Uzun zamandır orada duran ama benim görmemeyi seçtiğim o tanıdık yorgunluk…
Bir an kendime, “Ben ne zaman bu kadar yoruldum?” diye sordum.
Cevabını hemen bulamadım. Çünkü insan bir günde yorulmuyor. Bir sabah uyanıp kendinden vazgeçmiyor. Her şey küçük küçük oluyor. Biraz daha dayanırken, biraz daha ertelerken, birilerine yetişmek için kendinden biraz daha uzaklaşırken…
Ben de kendimi bir anda unutmadım. Yavaş yavaş hayatımın gerisine bıraktım.
Aynada gördüğüm şey yalnızca yüzüm değildi.
Biraz daha dikkatli bakınca yüzümde geçen yılları gördüm.
Kimseye anlatamadığım günleri, güçlü görünmek zorunda kaldığım zamanları, içimden durmak gelirken devam edişimi… “İyiyim,” deyip geçtiğim bütün o anları.
Cildim hepsini sessizce benimle taşımıştı. Ben unuttum sandığımda o hatırlatmıştı. Uykusuz geceleri, bitmeyen telaşları, güneşe bıraktığım günleri, içime attığım cümleleri… Bazen değişen bir tonda, bazen yorgun bir ifadede, bazen de tam olarak adını koyamadığım bir hissin içinde saklamıştı.
O an cildimin yalnızca bedenimin yüzeyi olmadığını düşündüm. Biraz hafızamdı. Biraz zamanımdı. Biraz da kendime nasıl davrandığımın sessiz kaydıydı.
Ben ona baktığımda hep değişmesi gereken şeyleri görmüştüm. Oysa o, bütün bu zaman boyunca yalnızca benimle yaşamıştı.
Kendimi en çok, kendimi ertelediğim yerden yordum
Ne zaman kendim için bir şey yapmak istesem önümde daha önemli görünen başka bir şey vardı.
“Şimdi sırası değil,” dedim.
“Bunlar bir bitsin.”
“Biraz rahatlayınca kendimle ilgilenirim.”
Ama hiçbir şey tamamen bitmedi. Hayat bana kusursuz bir boşluk açmadı. Bir sorumluluğun ardından diğeri geldi. Ben herkesin ihtiyacını hatırlarken kendi ihtiyaçlarımı hep daha sonraya bıraktım.
Zamanla bunu normal sandım. Kendim için ayırdığım zamanı fazla, istediğim şeyleri gereksiz, kendime gösterdiğim özeni ise lüks görmeye başladım.
Sanki kendime iyi davranmak için önce bunu hak etmem gerekiyormuş gibi…
Sanki yeterince yorulmadan dinlenemez, yeterince vermeden kendim için bir şey isteyemezmişim gibi…
Şimdi aynaya bakarken fark ediyorum: Ben kendimi hayatımın bütün işleri bittikten sonra ilgileneceğim son maddeye çevirmişim.
Ama ben, geriye kalan zaman değilim.
Değişim bazen tek bir anda değil, doğru adımların toplamında başlar.
Uzun süre değişimin büyük bir şey olması gerektiğini düşündüm. Hayatımı baştan kurmalı, bambaşka biri olmalı, bir sabah her şeyi geride bırakmış gibi uyanmalıydım.
Şimdi bunun doğru olmadığını biliyorum.
Değişim bazen yalnızca kendime başka bir gözle bakmamla başlıyor. Aynanın karşısında kusur aramadan biraz daha uzun kalabilmemle… İçimden gelen bir isteği küçümsememekle… Kendim için yaptığım bir şeyin hesabını vermemekle…
Belki ilk anda dışarıdan hiçbir şey değişmiyor. Aynı yüz, aynı hayat ve aynı sorumluluklar yerinde duruyor. Ama içimde küçük bir cümle beliriyor:
“Ben de önemliyim.”
Bu cümleyi her hatırlayışımda kendime biraz daha yaklaşıyorum. Bir zamanlar geride bıraktığım, sesini duymayı unuttuğum o kişiye…
Belki değişmek dediğim şey yeni birine dönüşmek değildir. Belki yalnızca, uzun zamandır ihmal ettiğim kendime geri dönmektir.
Şimdi biraz da kendime yetişmek istiyorum.
Bugün aynaya baktığımda hala yaşadığım her şeyin izini görüyorum. Bazılarını seviyorum, bazılarıyla arama mesafe koymak istiyorum. Ama artık hiçbirine kızmıyorum.
Çünkü bu yüz, bütün bu yıllar boyunca beni hayata taşıdı. Güldüğümde benimle güldü, sustuğumda sustu, yorulduğumda bunu benden önce söyledi.
Şimdi ona baktığımda değiştirilmesi gereken bir şeyden önce, uzun zamandır özenle karşılanmayı bekleyen kendimi görüyorum.
Geçen zamanı geri çevirmek istemiyorum. Yalnızca bundan sonra geçecek zamanın içinde kendimi de unutmamak istiyorum.
Bunca zaman güçlü olmaya, sorumluluklarıma ve herkese yetişmeye çalıştım.
Şimdi biraz da kendime yetişmek istiyorum.
Çünkü aynadaki gerçek değişimin yüzümde değil, kendimi yeniden seçtiğim anda başlayacağını biliyorum.
